Gazeteci Faruk ŞENSOY, 70’li yıllarda o zaman için ölümcül bir kanser türü olan Hockin (Lenf kanseri)’ne yakalanmıştı. Şensoy, kötü haberi aldığı ilk anı şöyle anlatmıştı. Doktor,’ SİZ KANSER HASTASISINIZ ‘ dediğinde başım uğuldamaya şakaklarım zonklamaya başladı. ...
O serin Sonbahar sabahında vücudum,tepeden tırnağa ter içinde kalmıştı.Demek ki hayat sonlanıyor, önümüzdeki yıl benim için yoktu. İlkbahar, Yaz buğulu bir bardakta kristalleşmiş rakının Topatan kavunu ve beyazpeynirle lezzeti, sevgilimin sıcak nefesi bunlar sonlanıyor her şey bitiyordu. Daha bu yaş da hayata veda etmek, İşimden, sevdiklerimden,daha doğrusu tüm alışkanlıklarımdan sıyrılıp, bilinmeyen bir yere doğru hiç hazır olmadığım bir anda zoraki yollanmak,veya hiç suçum olmadığı halde yanlış bir yargı sonucu idam edilmek gibi bir şey.... Beynimin bütün hücreleri buna itiraz ediyor ,içimde tarif edemediğim bir isyan fırtınası şiddetini arttırarak dönüyor,dönüyor bir hortuma dönüşüp etrafta ne varsa kırıp yıkıyordu. Nerede ve ne şartlar altında olduğumu çoktan unutmuştum. Cebimden Yeni Harman paketini çıkarıp bir sigara yaktım. Doktor şaşkın, şaşkın yüzüme bakıyordu Faruk Şensoy kanseri yendi... Hasta yatağında erimiş bitmiş,bir tutam insan kalmıştı ve o haliyle bu hastalığı alt etmeyi başardı. O yıllar,yani 70 lerde kanserle mücadele çok sınırlı idi.. Doktorları Faruk’a Bu hastalığı sen yendin diyorlardı ve onun hayata bağlılığını,kaybetmediği moralini en büyük ilaç olarak gösteriyorlardı. Faruk Şensoy ,hasta yatağından kalkar kalkmaz evlendi.. Kendisine hastalığı sırasında bakan hemşire ile.. Şensoy hastaneye kaldırıldığı sırada,yarı koma durumunda,yarım yamalak gördüğü hemşireye aşık olmuştu... Ve bu aşk ilaç gibiydi...
Geri